Çaybaşı Haber Sitesi - Tıklayın Haberiniz Olsun

ACIYA MİNNETTAR BİR ADAM

 

 

      İnsana ne yazdırır?

      Acı mı, mutluluk mu, okumak mı? Bana acı yazdırıyor.

Ben hiç yazan bir adam değilim ve olmadım da aslında. Çünkü yazmak için okumanın gerektiğini bilirim. Nihayetinde çok okuyan bir adam da değilim. Hatta hiç okumayana yakın bir okuyucuyum. Okuyan adam kendini belli eder, gözbebeklerinde harfleri görürsün; kağıda dökülmeyi beklerler.

      Ama gördüm ki benim için okumak gerekmiyormuş. Ben acı çekmeliymişim. Acı çektikçe yazmak istiyorum; yazdıkça da açı çekiyorum. İyi yazana kalemin çok güçlüymüş derler bana acın çok güçlüymüş diyorlar. Evet benim acılarım çok güçlüdür, özeldir, kalitelidir. Acıttım mı iyi acıtırlar. Hem acıtmayan acıyı ben ne yapayım? Ama bazen öyle acıtırlar ki nefesimin yavaşladığını, kalp atışımın hızlandığını hissederim. Bu duyguyu hissettiğim zamanlarda arkadan fon olarak keman sesi veririm kendime. Kemanenin her hareketi acımı daha da çok depreştirir sanki, pekiştirir. Acıdan zevk duyup, ‘’iyi ki çekiyorum’’ derim.

      Acıyı gerekli görmek lazım. Mutluluk ne kadar lazımsa acı da o kadar lazım. Yanımızda, yanı başımızda olmalı; varlığını hissettirmeli. Kırdığında, üzdüğünde, yaraladığında, terk ettiğinde çarpmalı acının tokadı suratına. Vurduğu yerde de iz bırakmalı, unutmaman için. Ben acının izlerinden oluşuyorum artık. İz de demeyelim, acının kendisiyim; acıyım.                                                     Diyeceksiniz belki ‘’Bu kadar acıya ne gerek var?’’ ya da ‘’Bu kadar acın var mı?’’ Ben acı çekmek için bir şeyler bulmaya çalışmıyorum ya da acıya malzeme aramıyorum. Zaten yüküm acı benim; baktığım her yerde acım vardı ama çekmeye yeni başladım. Bitişini görebileceğimi de sanmıyorum, ömrüm yetmeyecek hissediyorum. Olsun varsın bitmesin, ben de sayesinde yazmaya başladım. Ya ölene kadar ya da acım bitene kadar yazarım.

 

Murat AYDIN

ANKARA

18 EYLÜL